chapter 1

Posted: March 9, 2011 in Ang Alamat ng Unang Lupa
Tags: , ,

Ang kuwentong ito ay kathang isip lamang. Kung nabasa nyo man ang parody ni Sir A.R.R.R na Selamilion, may mga pagkakapareho ito. Pero higit doon, marami din kayong makikitang pinagkaibahan😀

Ang Alamat ng Unang Lupa
by Samwel

Ang Simula
Unang Kabanata

“Sapagkat ang lahat ng bagay ay may simula” – MayAkda

Nang pasimula ay si Manli, ang Siya Nga, o Siya Na Nga, o Siya Parin, o kayay Siya at Siya Lamang, o Siya Magpakaylan Paman. Si Manli ang umuukopa sa lahat ng dako, sa lahat ng espasyo at siya’y nasa lahat ng panahon. Siya’y nakatira sa Kalang, pinaikli mula sa salitang Kalangitan, at pwede ding tawaging Kalan, na mas pinaikli pa. At sa Kalang siya’y nag-iisa kayat kanyang naisip, “Bat kaya di ako gumawa ng aking mga kasamahan?”na para bang may iba syang kasamang sasagot sa kanyang tanong. At gayon na nga ang nangyari, kanyang binigkas ang mga mahiwagang salita at mula sa kung saan , ay lumitaw ang kanyang Manula, ang mga espiritong may katawang pisikal na tulad natin sa panahong ito – may ulo, kamay, katawan at paa, ngunit dahil silay nilikha ni Manli, silay may angking kapangyarihan.

At kanilang tinanong si Manli:

“Manli, Siya na nga,

Bakit mo kami nilikha?”

At sumagot si Manli ng isang talinghaga:

“Ang nililok ba ay may karapatang magtanong sa manlililok kung bakit siya nilikha? Gayun din ang paso, may karapatan ba itong magtanong sa manghuhulma? Sapagkat aking sinasabi sa inyo, magunaw man ang lahat lahat, ang pag-ibig koy mananatili magpakaylan man. At maging ganoon din sana kayo sa iba.”

“Ah, eh, ano nga yon Panginoong Manli?

Di ata namin naintindi,[1]” tanong ng mga Manula kay Manli habang pilit inaaninag ang bawat isa(dahil wala pang liwanag sa Kalang).

“Hindi ba’t kasasabi ko lang?” pabalik na tanong ni Manli.

Nagkatinginan ang mga Manula (bagamat di nila alam na nagkatinginan sila, dahil wala pang liwanag) at namutawi sa kanilang mga labi ang, “ What the heck! Duh!” (Wow, Ingles!)

At magkagayon na nga, pagkatapos likhain ni Manli, ang manlilikha ng lahat ng bagay, ang kanyang  Manula, ang mga ito ay nagsabi ng ganito:

“Panginoong Manli, bagamat kami’y natutuwa sa iyong piling

at wala na kaming mahihiling,

di namin itinatatwa angkin mong galing,

ngunit aming sambit iyong dinggin,

masilayan ka kahit saglit, ito’y aming hiling.”

At sa gayon, nag-isip si Manli kung ano ang kanyang dapat gawin. At sa kanyang pag-iisip, siya ay napasigaw ng, “Aha!” na ikinagulat ng kanyang Manula, at inisip nila na may kaaway na lumulusob sa kanilang kaharian. Nagsimula silang mataranta ngunit wala silang magawa, akala nila’y kaaway nila ang kanilang mga kasama. Ngunit ang sabi ni Manli, “Mga Manula, magsitahimik. Akoy lilikha ng liwanag, nang sa gayon inyong matanglawan aking kaharian, at ang inyong kapatiran, at maging ang inyong dakilang may lalang.”

Ganun na nga ang nangyari, mula sa kung saan ay isang apoy ang lumitaw na tumatanglaw sa buong kaharian ni Manli. Noon lamang nakita ng mga Manula ang kanilang mga kasamahan, at sila’y kakikitaan ng pagkadismaya?[2] Dahil sa noon lang sila nakakita ng apoy, sila’y napatulala. Isang Manula, na ayaw magpabanggit ng pangalan dahil nakakahiya ang kanyang ginawa, ang lumapit sa apoy. Mataman niyang tinitigan ang apoy at dahan-dahang inilapit ang kamay sa lumalagablab at kaakit-akit na kulay pulang sumasayaw na apoy. (Alam kong alam nyo na ang nangyari). Tama! Siya ay napasigaw. Napasigaw sa sakit na naramdaman dahil sya’y napaso. Mula sa insidenteng iyon, nalaman ng mga Manula na hindi nila dapat hinahawakan ang apoy, at ipinamana din nila ang kaalamang iyon sa mga tao, at ipinamana naman ng mga tao ang kaalamang iyon sa kanilang henerasyon, hanggang sa henerasyong ito.

Sinabi ni Manli, ang manlilikha, sa kanyang Manula na silay may angking kapangyarihan. Mayroon din silang kakayanang lumikha, at kanila ngang nilikha ang kalupaan ng Unanglupa. Tinawag itong Unanglupa dahil ito ang kauna-unahang lupaing nilikha. Natuwa ang mga Manula dahil sa kanilang ginawa kayat silay lumikha pa ng tubig, tanim, ibon, hayop at mga duwende. Ang mga duwendeng kanilang nilikha ay kabaliktaran ng mga duwendeng alam natin. Ang mga duwendeng kanilang nilikha ay matatangkad.

Lumipas pa ang panahon at naisip ulit nilang lumikha ng mga tao, at itoy kanilang nilagay sa lupain ng Unanglupa. Ang mga duwende, bagamat nauna silang nanahan sa Unanglupa ay may mabuting kalooban. Kanilang tinanggap ang mga tao at silay nabuhay ng tahimik at payapa.

Lumipas ulit ang panahon at gumawa ang mga Manula ng mga tikbalang. Kanila ulit inilagay ang mga tikbalang sa lupain ng Unanglupa. Ang kabutihan ng mga duwende, na minana ng mga tao, ang naging dahilan kung bakit tinanggap ng mga duwende at tao ang mga tikbalang. Bagamat sila’y may katawang kabayo at mukhang aso, este sa tao, silay tinanggap ng buong puso. Dumami ang populasyon ng mga duwende, tao at tikbalang sa lupain ng Unanglupa.

Ang mga duwende ay may hari. Si Liit. Ang mga tao ay may hari din, mahilig din sila kase sa politika, na minana nila sa ugali ng mga duwende. Ang kanilang presidente ay si Tangkad. At ang mga tikbalang din, na nakisalamuha sa mga duwende at tao ay nagtanghal ng kanilang hari, si Hayoptao.

Tatlong pinuno, si Liit, Tangkad at Hayoptao, ang namumuno sa lupain ng Unanglupa. Nagsikap silang magkaisa sa lahat ng bagay at naging matiwasay ang kanilang pamumuhay. Sagana sa pagkain dahil natuto silang magtanim. Ang mga tikbalang ang nagbubungkal ng lupa, at ang mga tao at duwende ang nagtatanim at umaani.


[1] Naintindihan dapat yan, pero para magka-rhyme sila ng Manli, kelangang putulin at gawing intindi, parang Manli, intindi.

[2] Iniisip ko parin hanggang ngayon kung bakit sila nadismaya nang makita nila ang kanilang mga kasamahan.


Chapter 2: CLick here

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s